Posts

Showing posts from November, 2025

ارزش کوهنوردی در چیست؟

  این نوشتار خوانشی متفاوت از مقالهٔ «ارزش کوهنوردی چیست؟» نوشته  سلیمان مولان است که در مجلهٔ Philosophy Now منتشر شده و در آن دربارهٔ ارزش فلسفی کوهنوردی بحث می‌شود. این متن فقط ترجمه یا بازگویی مقاله اصلی نیست، بلکه خوانشی متفاوت و انتقادی از آن است.  به نظر من، مقاله اصلی نتوانسته بود به شکلی کامل و قانع‌کننده تجربه واقعی کوهنوردی و ارزش‌های نهفته در آن را توضیح دهد.  برخی توصیف‌ها و استدلال‌های نویسنده نیز این تصور را ایجاد می‌کرد که آشنایی او با واقعیت عملی کوهنوردی محدود است و بیشتر از کوهنوردی به عنوان دستمایه‌ای برای صورت‌بندی و دفاع از یک استدلال فلسفی درباره فضیلت استفاده کرده است.  از این رو، در این نوشته کوشیده‌ام ضمن حفظ پرسش فلسفی مقاله، موضوع را از زاویه‌ای نزدیک‌تر به تجربه واقعی کوهنوردان بررسی کنم و تصویری واقعی ‌ و متعادل‌تر و کمتر آرمانی‌شده از رابطه میان کوهنوردی، لذت، خطر، شخصیت و فضیلت ارائه دهم. https://philosophynow.org/issues/174/Whats_the_Value_of_Mountaineering جورج مالوری میل خود به صعود اورست را با این جمله مشهور توضیح داد: «چون آن...

مناقشه جیرشانکا و مفهوم موفقیت در آلپینیسیم معاصر

  مناقشه جیرشانکا و مفهوم موفقیت در آلپینیسیم معاصر در ژوییه ۲۰۲۵، صعود مسیر جدید کولیبری بر روى دیواره جنوب شرقى جیرشانکا دوباره نگاه‌ها را به این قله تیغه ای و افسانه‌اى در کوردیرا هوای‌هوآش برگرداند.  تیم سه نفره دنی آرنولد، الکساندر هوبر و سیمون گیتل، که هر سه از برترین کوهنوردان اروپا با تخصص‌هاى مختلف هستند، مسیری حدود هزار و سى مترى  در حدود  سى و یک طول طناب با دشوارى حدود ۸ منفى و A۲ گشودند.  آنها به روش سبک بار صعود کردند، و تنها در کارگاه ها از رول استفاده کردند و بدون نصب طناب ثابت با دو شب بیواک به بالای مسیر رسیدند، در گزارش‌هاى اولیه در رسانه‌هاى اروپایى، کولیبری به عنوان یکى از مهم‌ترین صعودهاى آلپی سال ۲۰۲۵ توصیف شد. عکس‌هاى آنها بر روى برف رگه نهایى به سرعت در شبکه‌هاى اجتماعى پخش شد و این مسیر به عنوان تلاش موفق براى حل یکى از آخرین مسیرهای صعود نشده بر روی  دیواره استثنایى جیرشانکا معرفى شد. اما چند ماه بعد ناگهان فضایى دیگر شکل گرفت. آغاز مناقشه در اواخر سال  ۲۰۲۵ مقاله‌اى در مجله Climbing منتشر شد که تیترى تحریک‌آمیز داش...

پاتاگونیا، سرزمین باد، یخ و «سوپر آلپینیسم»

در جنوبی‌ترین نقطهٔ قارهٔ آمریکا، جایی میان شیلی و آرژانتین، سرزمینی گسترده از یخچال‌های غول‌آسا، صخره‌های عمودی و طوفان‌های بی‌پایان وجود دارد که نامش پاتاگونیاست. اینجا جایی است که باد با سرعتی تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت می‌وزد، ابرها در چند دقیقه شکل و جهت عوض می‌کنند و هیچ فصل پایداری برای صعود وجود ندارد. رشته‌کوه‌های پاتاگونیا، با قله‌هایی چون فیتزروی، پوینسنو و به‌ویژه سرو توره، از نظر شکل و جنس سنگ، بیشتر به نیزه‌هایی از گرانیت شباهت دارند که از دل یخچال‌ها بیرون زده‌اند. در این سرزمین، کوهنوردی تنها مهارت نیست، مبارزه‌ای است با طبیعتی بی‌رحم و غیرقابل‌پیش‌بینی. از همین رو، پاتاگونیا را «سرزمین سوپر آلپینیسم» می‌نامند  اصطلاحی که به سبکی از صعود گفته می‌شود که در آن همه‌چیز باید در لحظه، سبک‌بار، سریع و کاملاً خودکفا انجام شود.  برخلاف سبک هیمالیایی با طناب‌های ثابت، کمپ‌های زنجیره‌ای و تیم‌های پشتیبان، در سوپر آلپینیسم کوهنورد تنهاست؛ هر تصمیم اشتباه می‌تواند آخرین باشد. در چنین شرایطی، هر مسیر تازه نه فقط یک دستاورد فنی، بلکه بیانیه‌ای اخلاقی دربارهٔ حدود توان ا...