Posts

Showing posts from November, 2025

احد «میشا» سالکی، چهره ای متفاوت

Image
احد سالکی (که در محافل بین‌المللی کوهنوردی با نام میشا سالکی شناخته می‌شود) در سال ۱۹۵۴ میلادی (۱۳۳۳ خورشیدی) در ایران متولد شد. وی از جوانی به کوه‌نوردی علاقه‌مند شد و تسلط او به زبان‌های خارجی باعث گردید که در نوجوانی به ترجمهٔ متون کوه‌نوردی بپردازد.  یکی از اولین فعالیت‌های شاخص او ترجمهٔ کتاب «حماسه نانگاپاربات» اثر دکتر کارل هرلیخ‌کوفر (کوهنورد و سرپرست معروف آلمانی) به زبان فارسی بود که در سال ۱۳۵۱ خورشیدی منتشر شد  . این کتاب که روایت تلاش‌های کوه‌نوردان بر قله نانگاپاربات را بازگو می‌کرد، از نخستین آثار کوه‌نوردی به زبان فارسی بود و مقدمهٔ ادبی زیبای آن در سال‌های بعد در میان کوه‌نوردان ایرانی بسیار مشهور شد  .  سالکی در دهه ۱۳۵۰ برای ادامه زندگی و فعالیت‌های کوهنوردی به آلمان غربی مهاجرت کرد و ساکن آن کشور شد . وی در آلمان به تحصیلات عالی در رشته مهندسی ترافیک  پرداخت. و در کنار آن به طور حرفه‌ای به کوه‌نوردی، عکاسی کوهستان و نگارش در این حوزه مشغول گردید. سالکی از دهه ۱۹۷۰ تاکنون مقیم کشور آلمان بوده حضور در برنامه‌های کوه‌نوردی هیمالیا عضو تی...

مناقشه جیرشانکا و مفهوم موفقیت در آلپینیسیم معاصر

  مناقشه جیرشانکا و مفهوم موفقیت در آلپینیسیم معاصر در ژوییه ۲۰۲۵، صعود مسیر جدید کولیبری بر روى دیواره جنوب شرقى جیرشانکا دوباره نگاه‌ها را به این قله تیغه ای و افسانه‌اى در کوردیرا هوای‌هوآش برگرداند.  تیم سه نفره دنی آرنولد، الکساندر هوبر و سیمون گیتل، که هر سه از برترین کوهنوردان اروپا با تخصص‌هاى مختلف هستند، مسیری حدود هزار و سى مترى  در حدود  سى و یک طول طناب با دشوارى حدود ۸ منفى و A۲ گشودند.  آنها به روش سبک بار صعود کردند، و تنها در کارگاه ها از رول استفاده کردند و بدون نصب طناب ثابت با دو شب بیواک به بالای مسیر رسیدند، در گزارش‌هاى اولیه در رسانه‌هاى اروپایى، کولیبری به عنوان یکى از مهم‌ترین صعودهاى آلپی سال ۲۰۲۵ توصیف شد. عکس‌هاى آنها بر روى برف رگه نهایى به سرعت در شبکه‌هاى اجتماعى پخش شد و این مسیر به عنوان تلاش موفق براى حل یکى از آخرین مسیرهای صعود نشده بر روی  دیواره استثنایى جیرشانکا معرفى شد. اما چند ماه بعد ناگهان فضایى دیگر شکل گرفت. آغاز مناقشه در اواخر سال  ۲۰۲۵ مقاله‌اى در مجله Climbing منتشر شد که تیترى تحریک‌آمیز داش...

پاتاگونیا، سرزمین باد، یخ و «سوپر آلپینیسم»

در جنوبی‌ترین نقطهٔ قارهٔ آمریکا، جایی میان شیلی و آرژانتین، سرزمینی گسترده از یخچال‌های غول‌آسا، صخره‌های عمودی و طوفان‌های بی‌پایان وجود دارد که نامش پاتاگونیاست. اینجا جایی است که باد با سرعتی تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت می‌وزد، ابرها در چند دقیقه شکل و جهت عوض می‌کنند و هیچ فصل پایداری برای صعود وجود ندارد. رشته‌کوه‌های پاتاگونیا، با قله‌هایی چون فیتزروی، پوینسنو و به‌ویژه سرو توره، از نظر شکل و جنس سنگ، بیشتر به نیزه‌هایی از گرانیت شباهت دارند که از دل یخچال‌ها بیرون زده‌اند. در این سرزمین، کوهنوردی تنها مهارت نیست، مبارزه‌ای است با طبیعتی بی‌رحم و غیرقابل‌پیش‌بینی. از همین رو، پاتاگونیا را «سرزمین سوپر آلپینیسم» می‌نامند  اصطلاحی که به سبکی از صعود گفته می‌شود که در آن همه‌چیز باید در لحظه، سبک‌بار، سریع و کاملاً خودکفا انجام شود.  برخلاف سبک هیمالیایی با طناب‌های ثابت، کمپ‌های زنجیره‌ای و تیم‌های پشتیبان، در سوپر آلپینیسم کوهنورد تنهاست؛ هر تصمیم اشتباه می‌تواند آخرین باشد. در چنین شرایطی، هر مسیر تازه نه فقط یک دستاورد فنی، بلکه بیانیه‌ای اخلاقی دربارهٔ حدود توان ا...