اخترک ب- ۶۱۲ کجاست؟

    حسين درخشان خدمت بسيار بزرگي به همه ما ها كرده , شايد همه ما چيزهايي به ذهنمون مي اومد و مي آد كه اگه ثبت شون كنيم حداقل براي خودمون مفيده ولي بدلايل زيادي اين كار رو انجام نمي ديم .اما وقتي بدوني جايي هست كه مي شه توش نوشت و نوشت اونوقته كه روزهات رنگ ديگه اي به خودش مي گيره . بخشي از ذهنت هر روز معطوف به اين مي شه كه چي بنويسم  و مجبور مي شي كه فكر كني و و عادت مي كني به فكر كردن.... مرسي حسين آقا

● كوچيك كه بودم وقتي مي رفتم كوه و كوهنوردا رو مي ديدم فكر مي كردم اونا از يك جنس ديگه هستند.آدمهايي با سرشت جدا از بقيه . فكر مي كردم اگه كسي به كوه بره يك انسان كامله  بعد ها متوجه شدم صرف اينكه انسان كاري را انجام بده يا چيزي رو داشته باشه كافي نيست سرشت و ذات انسانها رو نمي شه با اين جور معيار ها شناخت . بقول معروف ؛ بايد با چشم جان تماشا كرد , چشم سر نمي تونه اون چيز كه اساسيه را ببينه و فهميدم كوهنوردان هم انسانهايي هستند مثل من و شما شايد توي اونا هم موجودات جالبتري رو بشه ديد اما صرف كوهنورد بودن هيچ وجه تمايزي براي كسي نمي شه.

پاكستان كشور همسايه ما داراي  5  قله هشت هزار متري است و دومين كوه بلند دنيا در اون قرار داره. ديواره هاي سنگي ترانگو در پاكستان همواره در طول سال پذيراي تعداد زيادي كوهنورد به سوي خودش است ولي كوهنوردان ايراني از حضور در اين بهشت محرومند. البته كسي اونا رو محروم نكرده كه نمي شه به اونجا بروند. هزينه بسيار سنگين صعود هاي خارجي براي ما اين امكان را از ما گرفته است. كوهنوردان اروپايي يا امريكايي به خاطر بالا بودن قدرت پول كشورشان باحتي به اين مناطق مي رون ولي ما؟ البته وجود كمپاني هاي پشتيباني كننده اين برنامه ها رو هم نمي شه در نظر نگرفت . كه با تامين يكسري از لوازم و دادن امكانات به كوهنوردان كمك مي كنند. اين كمپاني ها كه عمدتا توليد كننده وسايل كوهنوردي هستند در حقيقت چند استفاده از اين كار مي برند : - تبليغي براي خودشون است كه لوازمشون در شرايط سخت به خوبي جواب داده است . - نقاط ضعف احتمالي ابراز رو متوجه مي شوند و سعي در رفع اون دارند. اما متاسفانه در ايران اين مسئله چندان جا نيفتاده است . و صعود هاي بلند برون مرزي گاهي براي ما بصورت رويا در ميآد. دليل نوشتن اين چند خط خودن...

  ● حسين درخشان خدمت بسيار بزرگي به همه ما ها كرده , شايد همه ما چيزهايي به ذهنمون مي اومد و مي آد كه  اگه ثبت شون كنيم حداقل براي خودمون مفيده ولي بدلايل زيادي اين كار رو انجام نمي ديم .اما وقتي بدوني جايي هست كه مي شه توش نوشت و نوشت اونوقته كه روزهات رنگ ديگه اي به خودش مي گيره . بخشي از ذهنت هر روز معطوف به اين مي شه كه چي   بنويسم  و مجبور مي شي كه فكر كني و و عادت مي كني به فكر كردن.... مرسي حسين آقا